تلگراف امید

هنر جهان را برای ما کوچکتر و بزرگتر می کند. یک تابلوی نقاشی، یک عکس زیبا این ها همگی فاصله ها را بین آدمیان کم می کنند. قدرت در درون این نقاشی ها و عکس ها غوطه می خورد. به این صورت که با این قدرت جادویی، فاصله ها بین دو جهان یک نویسنده و یک خواننده کم می شود. امید در یک اثر هنری برجسته، آدمیان را به هم گره می زند. فرآیند تولید اثر هنری و ادبی در ذهن یک نویسنده یا هنرمند به گونه ای است که امید را به کاغذ یا قلم گره می زند.

  1. این فرآیند تولید اثر ادبی و هنری در اثر شبکه های اجتماعی، طراحی دوباره هم شده است. این بار دیگر یک پدیده مجازی است که به شما امید می دهد. همه چیز در این محیط، تلگرافی و کوتاه است. شما می توانید همواره در طول روز از یک جمله کوتاه امید بگیرید یا برای شما پیام امید بیاید. اما خود آثار  هنری و ادبی، در بیرون از فضای شبکه های مجازی، باید همان بیرون منتظر بماند تا کسی ذره ای از آنها را مثلا در حد جمله ای از رمان انتخاب کند و در نهایت آن را در فضای یک شبکه اجتماعی تبلیغ کند.این گونه است که امید تلگرافی می شود.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *