تلگراف امید

هنر جهان را برای ما کوچکتر و بزرگتر می کند. یک تابلوی نقاشی، یک عکس زیبا این ها همگی فاصله ها را بین آدمیان کم می کنند. قدرت در درون این نقاشی ها و عکس ها غوطه می خورد. به این صورت که با این قدرت جادویی، فاصله ها بین دو جهان یک نویسنده و یک خواننده کم می شود. امید در یک اثر هنری برجسته، آدمیان را به هم گره می زند. فرآیند تولید اثر هنری و ادبی در ذهن یک نویسنده یا هنرمند به گونه ای است که امید را به کاغذ یا قلم گره می زند.

هنر عبارت است از بازآفريني يا بازنماياندن يك عين يا معنا به نحو كمال مطلوب » هنر، پديدار كردن و نمايش يا خلق و ابداع است. هنر گاهي آفرينش ابتدايي، گاه  بازآفريني و گاهي بازنماياندن وجه حقيقي يك حقيقت است. هنرمند، خالق، پديده آورنده و بازآفرين است؛ هرآنچه موضوع اين آفرينش و خلق است، حقيقتي است كه كمال مطلوبي دارد. اگر آن آفريده در جهت كمال مطلوب، بازآفريني شد، هنرمندانه است و اين بازآفريني، هر اندازه به كمال مطلوب و به حقيقت متعلّقِ هنر نزديك تر بود، هنري تر است.(رشاد، ۱۳۹۴)

  1. این فرآیند تولید اثر ادبی و هنری در اثر شبکه های اجتماعی، طراحی دوباره هم شده است. این بار دیگر یک پدیده مجازی است که به شما امید می دهد. همه چیز در این محیط، تلگرافی و کوتاه است. شما می توانید همواره در طول روز از یک جمله کوتاه امید بگیرید یا برای شما پیام امید بیاید. اما خود آثار  هنری و ادبی، در بیرون از فضای شبکه های مجازی، باید همان بیرون منتظر بماند تا کسی ذره ای از آنها را مثلا در حد جمله ای از رمان انتخاب کند و در نهایت آن را در فضای یک شبکه اجتماعی تبلیغ کند.این گونه است که امید تلگرافی می شود.  
  2. منبع:

رشاد، علی اکبر(۱۳۹۴)  ماهیت هنر و نسبت و مناسبات آن با فطرت و دین . قبسات سال بیستم زمستان۱۳۹۴ شماره ۷۸

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *