حافظه روزگار باستان

تو ای حافظه روزگار باستان
که عبرت های عصر قدیم را همیشه در افق های نو جست و جو می کنی
با پنجه های جوینده

در کشوری به ظاهر بی ربط به ما زندگی می کردی
در گذشته ها
با نوعی از ایمان
که هنوز برای ما امروزی ها تعجب آور است

این گونه است که انگار جزیره ای هستی
و
باید حسابی پارو زد تا به تو رسید

پیش از آن که در باران افکار و ایده های تازه
غرق شوی
و ایده هایی که شاید هم تو را دوباره جانی تازه ببخشند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *