دلخوشی پاییزی

در پاییز، سایه ها کمرنگند. البته به نظر می رسد که “هر جا با سایه خود بودن” معنای خاصی جز وفاداری نمی دهد. سایه ای که هر از گاه در تنهایی اتاق به تو توصیه می کند. که مثلا چگونه برای دلخوشی و غنیمت شمردن وقت برنامه ریزی کنی. تو به پیش می روی و می فهمی که می توان هنوز خوش بود با لحظه ها. پاییز لحظه ها وجود خارجی ندارد. گذشت زمان پاییز ندارد. ولی این روزها می توان روزهای باوفای پاییز را می توان شمرد. با وفا از این جهت که توصیه های ناب به ما می کنند. البته می توان از رنگ های رفته درختان فهمید که دیگر جوی زمان به آنها التفاتی ندارد. بودن با تو…یعنی یک آدم صمیمی… آگاهی را در ذهن توسعه می دهد. سر شب که می شود. توی فکر می رویم…گاهی نگاه به دیوار ها …گاهی نگاه از پنجره به بیرون…هر کدام وقفه ای را به جریان اندیشه ما می دهند. پاییز است و دلخوشی ما به سکوت زودهنگام کوچه هاست..نرسیده به آخر شب.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *