شعر های عجیب و غریب

مثل همیشه پیداست که شعر های حرفه ای و قوام یافته، برای خودشان جاه و جبروتی دارند. اما سری هم به درویش ها بزنیم. منظور شعرهای آماتور است. اگر قرار باشد قضیه را برعکس ببینیم و به شعر اماتور هم ارج بنهیم و آن را تحلیل کنیم. باید برای خودمان معیارهایی داشته باشیم. در واقع در سطور بعدی سعی کنیم تا عجیب و غریب بودن را معیار سلامت یک شعر آماتور یا بیان ادبی بدانیم…وقتی یک شعر آماتور را بررسی می کنیم می بینیم که آن وقت با یک کودک و یا نوجوان طرفیم…یعنی هر که شعر آماتور می گوید نوعی صداقت و روراستی را هم دارد و خودش را میهمان صداقت می بینید. شعر آماتور چون امیدی ندارد که حرفه ای شود، کلمه دارد، بیان هم دارد، ولی منظور شاعر از عمق عاطفی هر کلمه در شعرش برای ما مفهوم نیست. یعنی می گوید مثلا همین جا حرفم را در این بند یا مصرع زدم  ولی ما چیزی نمی بینیم. خیلی هم می تواند خیال داشته باشد. ولی ما نفهمیم. متن یا شعر عجیب و غریب از کسی است که دانش ادبی آن چنانی ندارد، یعنی آماتور است. هر بار که این مساله را بررسی می کنیم می بینیم که عاطفه در درون متن و یا شعر اماتور عجیب و غریب هست…ما نمی فهمیم…یعنی می گوید گل و بلبل و سوسن و سنبل…ولی می گوییم تکراری است. شاعر خودش را در یک سنگنوردی برای بیان مقصودش م یبینید… ولی در هر حال شعر عجیب و غریب برای خودش محترم است. چون به هر حال، تکه ای از عاطفه یک فرد است. بررسی این جور شعرهای آماتور خیلی می تواند به ما کمک کند که بدیع چیست. شاید اصلی ترین موضوع زندگی یک آدم در اولین شعر اماتورش نمود می یابد. شرط عجیب و غریب بودن ما را به پهنه ای از پژوهش عاطفه و نیز نقد ادبی می تواند بکشاند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *