عقل نو

وقت انضباط فکری در یک ذهن مستقر می شود، آنگاه اتفاق هایی هم برای قبل می افتد. به راستی می بینی که در قلب تو، نوعی نظام اندیشه است که پیش از این نبوده، سنتی نداشته، خرافه را کنار می زند. آگاهی می دهد به اطرافیانش. مردم ساکن در جهان اطراف را به خوبی طبقه بندی می کند و برای خودش مرزهای امنش را در ارتباط با سایرین تعیین می کند. از لحاظ آگاهی، جامعه وقتی جلو می رود که مردم از ساده لوحی دست بردارند و طبقه بندی های دقیقی از شخصیت افراد اطرافشان بدهند. آنها باید بتوانند سرنوشت های دیگران را طبقه بندی کنند. آنها باید بیاموزند که طبقه بندی عواطف دیگران و شناخت شایست از ناشایست در سرنوشت ها نوعی احترام گذاشتن به روح جمعی است. در مجموع یعنی: با انضباط تاز، قلب نو می آید، طبقه بندی ها در مورد شخصیت دیگران و وقایع اجتماعی بهبود می آید، آنگاه خرد جمعی نو می آید:  فکر تو از وضعیت کاهلی به اوضاع بهتر می جهد و حقیقت را در بر می گیرد. حقیقت دیگر آینه ای مات یا شکسته نیست. می توان به مرور زمان دید که می شود از آن برای شناخت خود و دیگران استفاده نمود. ببینید دستگاه های عقل مدرن تلاش می کنند تا داده را از محیط بدست آورند، ساده لوح چندان به داده های جدید کاری ندارد که هیچ به مرور خرد جمعی را هم تضعیف و تسمخر می کند. ریشه های این دستگاه های عقل مدرن، به عمق عاطفه تو می رسد. آری…خرد است که رشته عواطف را در دست می گیرد و زمام اوضاع را در دست دارد. این طوری عقل مدرن، فرصتی فراهم می کند تا محدودیت های افراد دیگر را هم  بشناسیم و دست از ساده لوحی و متعاقبا ابن الوقت بودن برداریم. شرم داشته باشیم! با استقرار تفکر مدرن در ذهن شما، آنگاه فکر تو متحد می شود با هر فکر دیگران. شرط اتحاد آدم ها با هم در ابتدای امر شناخت “محدودیت هایشان” می باشد. هر “محدودیت را که می شناسیم” می بینیم که طبقه بندی ها ذهنی ما بهتر گسست ها و نقاط انفصال را در تحولات اجتماعی و تاریخی می یابد. عقل نو، زمام عاطفه را دارد. کمک می کند تا فرصت طلب ها را بشناسیم و ساده لوح نباشیم. از سوی دیگر بفهمیم که هر کس وسعی دارد، برای خودش محدودیت هایی دارد، طلبکار نباشیم و غرولند بی مورد نکنیم. آری با فکر مدرن، منضبط می شویم. البته مدرن بودن با حسابگری افراطی و بی عاطفگی منافات دارد. فکر نو، عقل نو، محدودیت را می شناسد. بعد سعی می کند عاطفه ای متناسب را به سوی کار نیک و نوع دوستی هدایت کند. با عقل مدرن، جهان محدودها و محدودیت ها را بهتر می شناسید. جهان اجتماعی را با تمام نقاط انفصالش می پذیرید و گسست های بعدی را حدس می زنید. تفاوت ها را قبول می کند. بدون اینکه انتظاری داشته باشی…به درستی و شفاف، اعضای گروه های متفاوت را می شماریم و اندازه می گیریم. دجار هیجان بی مورد در برخورد با پدیده اجتماعی نمی شویم. در شناخت تفاوت ها، مرتبا عقل از وضع قبلی خود فراتر می رود. حتی وارد مسائل عاطفی هم می شود…البته به صورت صحیح آن. بالا می پرد تا از کرانه های عشق، پیغامی بیاورد. با شناخت صحیح طبقه بندی ادم های اطرافمان، با بررسی کردارشان، با شناخت سرنوشت ها، عقل ما است که دور را می نگرد. این طوری عقل بال در می آورد. پرواز می کند. به سپهرهای معرفتی بالاتر می رود. عقل نو، قلب نو می آورد، قلب نوی ما قاره ای نوست. باید که کشف و ظرفیت هایش شناخته شود. این که چطوری عاطفه یک جامعه را به کارهای نیک دسته جمعی هدایت کنیم اول به این برمی گردد که چقدر از طبقه بندی سرنوشت ها در جامعه مان سر در می آوریم. به این جا رسیدیم که عقل نو، قلب نو می آورد: قلب نوی جامعه، جهانی تازه است. طول می کشد تا ظرفیت های آن کشف شود. بهشت تازه ای است در تن جامعه.

ببینید قلب نو یک فرصت است. عقل نو فرصت تر است!. هدایت عاطفه جامعه باید خردورزانه باشد. با استقرار عقل نو، آنگاه دیگر، هر دیدگاه تازه از هر فرد متفاوت از ما، ما را لحظاتی چند، آزاد می سازد. از روایت های اشتباهی که متاسفانه رواج یافته اند از نحوه هدایت صحیح جریان عاطفی در جامعه، دروغ دوری است…دوری از اصالت…اگر عقل نو استقرار یابد، دروغ هایی که به خودمان هم می گوییم بهتر در نزد خودمان شناخته می شوند…شرم می کنیم از روال روزمره ای که پیدا کرده ایم. عاطفه جاری در جهان با دروغ فاصله دارد. دروغ تعفن است. فکری که به خوبی آدم ها را طبقه بندی می کند می فهمد که نیاز نیست که همیشه از افراد متوقع بود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *