پرنیان سرد: شعری از فریدون مشیری

پرنیان سرد

***

بنشین ، مرو ، چه غم که شب از نیمه رفته است؟

بگذار تا سپیده بخندد به روی ما

بنشین، ببین که: دختر خورشید-صبحگاه-

حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما!

بنشین مرو، هنوز به کامت ندیده ایم

بنشین مرو، هنوز کلامی نگفته ایم،

بنشین، مرو چه غم که شب از نیمه رفته است؟

بنشین، که با خیال تو، شب ها نخفته ایم!

 

بنشین مرو که در دل شب در پناه ماه

خوش ز حرف عشق  و سکوت و نگاه نیست

بنشین و جاودانه به آزار من مکوش

یک دم کنار دوست نشستن گناه نیست

 

بنشین مرو، حکایت “وقت دگر” مگو

شاید نماند فرصت دیدار دیگری

آخر، تو نیز با منت از عشق گفتگوست!

غیر از ملال  رنج از این در چه می بری؟

 

بنشین مرو، صفای  تمنای من ببین!

امشب چراغ عشق در این خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشین، مرو مرو که نه هنگام رفتن است!

مشیری، فریدون.(۱۳۸۷). بازتاب نفس صبحدمان. کلیات اشعار. نشر چشمه. چاپ ششم.صص ۳۱۴-۳۱۵

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *