بی هستی بودن، بی نخواستن نیست، بی “خواستن” نشستن است. البته وقتی رمقی نیست، شمارش زخم های کهنه سخت می شود.  


ادامه مطلب

دیروقت بود، تنگ غروب، وقتی هوا خود را به کسانی نشان می دهند که درد را خوب چشیده اند، آمد. اتاق خالی در


ادامه مطلب

دنیای بیرون، دنیای نهفته ای نبود. پر از سایه هایی بد که توضیحی برای زندگی به کسی نمی دانند. دنیایی بودند که فارغ


ادامه مطلب

دیدگاه هر کس که بی باک به مرگ می اندیشد، بهره ای از دل شکستگی دارد. بهره ای از سکوت و البته کمی


ادامه مطلب

مرگ ما را می پاید. ما او را نمی پاییم. مرگ پر آزار ما را در آغوش می فشرد. وقتی کلام و بیان


ادامه مطلب