گوشه دنج

گوشه دنج، باعث می شود تا تفکر تمرکز یابد. انتقاد ها را کنار گذاشتن و یک سره به آینده اندیشدین صحیح نیست بلکه باید همه چیز را روی روال کند و آهسته برای هضم ذهن مد نظر داشت. این طوری راحت تر با بعضی حرف ها کنار می آییم و شاید هم آنها به طوری باشند که یک نهیب را به ما بزنند و ما را جلو ببرند. شاید انسان در تنهایی خودش بتوانند تفکراتش را آن قدر جمع کند و متمرکز نماید که در عمل روزنه امیدی برای جلو رفتن بر مبنای انتقاداتی که از او می شود پیدا کند. روی خوش نشان دادن به منتقد و مهربانی به او تیزی جملات او را می گیرد و خشم ممکن وی را آسوده تر برای ما قابل درک می سازد. در مورد چیزی که نمی توان در مورد آن توضیحی داد بهتر است سکوت کرد. فکر مرگ ما را نسبت به انتقادات اطرافمان حساس تر می کند. این قبول. ولی حضور فکر زندگی به نظر می رسد که اولویت بیشتری باید داده شود تا بتوان با آن جلو تر رفت و برای همین زندگی هم برنامه ریزی کرد. نباید همه چیز را رد کرد باید بیشتر به فکر زندگی بود

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *