افراط در برنامه ریزی برای آینده دور می تواند ذهن فرد را از درگیر شدن با مسائل در آینده نزدیک باز دارد. تلاش برای جلو رفتن در ذهن و پرداختن به آینده های دور باعث می شود تا گاهی زمان حال را فراموش کنیم. بدین ترتیب مشکلات زمان اکنون را حل نمی کنیم و به جای آن فقط دچار خیال پردازی می شویم. گاهی برای افراد، آینده نزدیک و وضعیت آن، ناخوشایند است. برنامه ریزی برای آینده دور می تواند فرصتی باشد تا چشم اندازی را برای خود و آینده ترسیم کنیم با این حال مشکلات کنونی و زمان حال را نیز باید جدی گرفت. فقدان واقع بینی باعث می شود تا افراد نتوانند از امکانات مناسب زمان حال استفاده کنند و یا حتی امکانات مناسبی را که موجود هستند و باعث می شوند تا این امکانات که به نحوی حل کننده ی مشکلات کنونی و زمان حاضر و بهبود دهنده آن ها هستند، در نظر گرفته نشوند و فرد آنها را مهم نپندارد. حل شدن مشکلات به صورت مقطع به مقطع و رها شدن از فشارها به صورت زمان بندی شده می تواند به تدریج باعث شود تا فرد امیدوارتر از قبل به آینده نزدیک بیندیشد.