شعری از شکسپیر

شعری از شکسپیر:

تو را همانند یک روز آفتابی

می توانم خواند؟

اما

زیباتری تو

نرم خوتری تو

از آفتاب.

 

غنچه های پرستیدنی بهار را

بادهای بی امان

می لرزانند

و چه کوتاه است و برآب

مهلت باروری تابستان!

گهگاه

که می درخشد، گرم،

آن

چشم و چراغ آسمان-

نمی پاید.

چهره زرینش به تیرگی می گراید

فرو می کاهد

گاه

زیبایی اش آرام، آرام

 

گهگاه

از سر اتفاق

یا به فرمان طبییعت شدن،

مگر

زیبایی اش برهنگی کند

-آن چشم زرین آسمان-

 

اما

تابستان جاودانه تو

هرگز نخواهد فسرد

و آن مایه زیبایی که تو راست

هم نامیراست …

 

مرگ

فخر نخواهد فروخت

تو در سایه اش سرگردانی

هم بدان هنگامه ها

که زمان زمان، در ابیات جاودانه اما

شکوفه وار

خواهی افروخت.

تا آن زمان که انسان ها

نفسی همی کشند

و چشم ها همی بینند

تا آن زمان که این ابیات زنده اند

همین است

که زمین را

به تو می بخشد.

ترجمه مهزیار کاظمی موحد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *