سکوت و سقراط

به موقع فریاد زدن و سکوت کردن می تواند کار فکر را راه بیندازد، فریاد دیالکتیک، با این حال از جنس آرامش است. هر چند گاهی هم باید فریاد کشید:

نادژدا ماندلشتام، در کتاب امید علیه امید می نویسد که تصمیم گرفتن که بهتر فریاد بزنم. سکوت بدترین جنایت علیه بشریت است.

***

روبروی هم نشسته بودند. بحث تازه داغ شده بود: هنگام مکالمه هر چند جمله سکوت جاری می شد، یکی سکوت دیگری را هم می خواند. این طوری با این مکث ها می فهمید این گونه بود که دیگری جمله می گفت او هم سکوت ها را می فهمید. سقراط را با مکالمه های بلند و دیالکتیک می شناسیم ولی او خوب از سکوت کردن برای شنیدن حرف های شاگرد سر در می آورده است! می بینید که هزار سال پیش مردم چقدر فرهیخته بوده اند! والا! چقدر راه است بین شناخت واقعی از یک نفر تا دعوت وی که به تو دقایقی سکوت بین جمله هایت ببخشاید؟ سکوتی که بعدا مد نظر فلاسفه هم قرار گرفته است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *